Ik zoek ondertussen de schaduw op en zit op een stoepbalk op de parkeerplaats. Dan komt er een oude Ford pick-up aanrijden, een echte Montana-barrel. Achter het stuur zit een man met een lange witgrijze baard. Hij zet zijn bril op, bladert door wat papieren en kijkt even mijn kant op. Hij ziet eruit alsof hij zo uit een western is weggelopen.

12 mei. Mijn verjaardag. Geen taart, geen slingers, maar wel een prachtige fietsdag door het glooiende Franse landschap. Ik slingerde vrolijk over verlaten weggetjes, nam hier en daar een foto van de omgeving — met Verdun als historisch hoogtepunt — en genoot van de libellen en vlinders die hier in groten getale rondfladderden. Alles leek perfect.

In een kast hebben we dertig fotoboeken staan, handelend over evenzovele fietstochten door Europa, steeds van een maand lang en ongeveer 1500 kilometer. Verreweg het dikste  album is dat van onze tocht door het Cantabrische gebergte: een superervaring! We hadden al wel eerder, met plezier, in Spanje gefietst, door de Pyreneeën, van oost naar west en langs de Franse kant weer terug.