Als ingedommelde draken wachten de heuvels tussen hier en Firuzabad. Het is vijf uur rijden met veel hoogtemeters. Af en toe kruis ik een auto, telkens zwaaien mensen of steken ze een duim uit. Maar de Iraanse Paykan waarmee ze rijden, motiveert me genoeg. De wagen van het volk is een dame die nagekeken mag worden. Het doet denken aan de Lada, die je ziet zodra je de grens oversteekt naar de voormalige Sovjet-Unie. Maar de heersers van het asfalt zijn de giganten die je van kilometers ver ziet aandaveren. De vooruitgestoken neus bouwt een afstand tussen de weg die bereden moet worden en degene die het geluk heeft een Mack-Truck te mogen besturen. Op de cabine staat telkens een motto. ‘KING OF THE ROAD’ of ‘ONLY GOD’. Wat hier op de baan rijdt, roept nostalgie op naar tijden die je zelf niet meemaakte. 

Ik zoek ondertussen de schaduw op en zit op een stoepbalk op de parkeerplaats. Dan komt er een oude Ford pick-up aanrijden, een echte Montana-barrel. Achter het stuur zit een man met een lange witgrijze baard. Hij zet zijn bril op, bladert door wat papieren en kijkt even mijn kant op. Hij ziet eruit alsof hij zo uit een western is weggelopen.

12 mei. Mijn verjaardag. Geen taart, geen slingers, maar wel een prachtige fietsdag door het glooiende Franse landschap. Ik slingerde vrolijk over verlaten weggetjes, nam hier en daar een foto van de omgeving — met Verdun als historisch hoogtepunt — en genoot van de libellen en vlinders die hier in groten getale rondfladderden. Alles leek perfect.