In memoriam Rene van der Lubben

Ik wil even stil staan bij Rene van der Lubben.

Al weer bijna twee jaar geleden verdween jij vrij plotseling uit ons midden.
In mijn gedachten zie ik je nog steeds tijdens kampeerweekenden van de Wereldfietser. Met die kenmerkende grijns zorgvuldig de groente snijden voor je potje op de camping. Biertje ernaast. Op z'n tijd even mopperen.
Rene, ik vergeet je niet.
Dank je Bert. IK ben Rene evenmin vergeten.
Wim
Ja, wat een mooie vent was René of eigenlijk is René. Hij leeft in mijn gedachten verder.
Ik heb hem nooit gekend maar wel mooi over hem gesproken. De broer van hem werkt bij een winkel waar ik (te) vaak kom. Ik was er eens met Aaldrik toe die even kort in Nederland was. De camera van hem moest schoon gemaakt worden maar deze zat onder het zand. De broer keek er toen naar vol verbazing. Aaldrik legde toen uit dat het woestijnzand en ander zand van jaren fietsen was. Rene was toen net overleden en de broer vond het toen best even lastig maar Aaldrik en hij hebben toen erg leuk even gesproken. Was toen een erg mooi moment.
Fijn Bert, wat waardeer ik dat toch in jou!
Ook ik denk vaak aan Rene, als we langs de Zwette onder Leeuwarden fietsen hebben we het altijd even over hem.
Iedere keer als ik in een Boeing 747-400 het main deck cargo betreed dan denk ik aan Rene.
Dat was zijn werkgebied.
Die vertrouwde mopper als ik tijdens een trektocht aan Rene vroeg of hij het nog naar zijn zin had bij de KLM.
Dat was voor mij altijd lachen, hij mopperde graag over zijn werkgever maar uiteindelijk waren er veel collega's op de avondwake.
Al weer twee jaar...
Ik heb nooit echt geweten wat er precies gebeurd is met rené. Wel dat het niet helemaal onverwacht was.

Er zijn er vast die meer zijn aangedaan dan ik.

Toch ben ik hem niet echt vergeten. Zijn naam laatst wel.