Hoe vaak rijd je nou eigenlijk op onverharde wegen?

Waar ik nou eigenlijk wel heel benieuwd naar ben is hoe vaak de fietsers hier (en dan met name de MTB-rijders) nou echt op onverharde wegen rijden. Hoewel ik onverharde wegen niet schuw als ik ze tegenkom ligt de verhouding verhard/onvberhard uiteindelijk op 90/10 (90% verhard/ 10% onverhard).

Hoi,

Interessante vraag.

Het meerendeel van mijn fietsvrienden hebben de meest dure volgeveerde downhill MTBs en gebruiken die alleen voor het woon-werk verkeer. En als het dan heeft geregend en de bospaden blubberig zijn willen ze niet fietsen want 'dan wordt hun fiets vies'. Ja, waar koop je dan een MTB voor? :shock: Dus er wel lekker stoer uit zien maar niet stoer zijn.

In Amsterdam vind je natuurlijk alleen onverhard als de weg weer eens opengebroken is. Dat zijn die 10%. In Rotterdam zit je al snel op de 20% ;)
Ik denk dat het voornamelijk afhangt van welke mogelijkheden men heeft. Ik heb een MTB-trekkingfiets (T-400) en rij erg graag onverhard maar in de Randstad moest ik altijd echt zoeken om onverharde wegen te vinden (en die houd ik lekker geheim). Waar ik nu woon kan je als je wilt alles onverhard fietsen maar in de praktijk ben ik alleen op de heenweg zo sportief. Op de terugweg zoef ik dan lekker rustig über die Autostrasse oder Radweg naar huis. Bij mij is het dus ongeveer 50%.

Fiets de wereld (50% verhard),
Whisky

Ik heb geen MTB en op een geveerde zadelpen na geen vering, dus het mag bijna geen verrassing zijn dat ik bijna alleen maar verhard rijd. Af en toe wel eens 'onverharde' weggetjes, maar dan niet de modderpaadjes maar meer de voor fietsers toegankelijke bospaden. Ik denk dat de verhouding verhard / pnverhard zo'n 99/1 is (alhoewel, 1 kilometer onverhard per 100 kilometer haal ik waarschijnlijk niet eens).

Hi,

is een interessante, als ik kijk naar afgelopen lange fietsvakantie dan licht dit idd meer richting de 70/ 30.... als het lukt pakken we meestal een stukje onverhard mee, nu hebben we zelf een aantal lf routes aan elkaar geknoopt in Nl.... dan kun je hier en daar een eige route variant maken, zo hebben vooral in de lijn maastricht arnhem een aantal stukken mtb routes gepakt of gewoon door het bos over zandpaden... gewoon een beetje kijken op de kaart levert meestal wel genoeg ruimte op om een stuk onverhard te gaan. Afgelopen jaar ook met een BoB deracher gereden en dat viel mij eigenlijk best mee, al keken de mede mtb-ers wel heel erg raar als we voorbij kwamen denderen... :lol: 8)

Bas

ik vraag mij dit altijd af na een fietsvakantie en dan blijkt dat ook ik helemaal niet zo stoer ben...
zelfs afgelopen halfjaar in Mongolie, China en Vietnam heb ik denk ik nog geen 20% onverhard gehaald. er is gewoon te veel asfalt!
nouja, met asfalt heb ik opzich geen problemen meer met die autos die er gebruik van maken. wasbord zonder enige vering is niet altijd prettig.

Heb geen MTB maar ik probeer wel zo veel mogelijk buiten het asfalt te rijden :)

Is alleen in veel gebieden moeilijker dan gedacht. En waar ligt de grens? Bij mul zand of bijvoorbeeld bij schelpenpaden?
Peter Rodenburg schreef:Waar ik nou eigenlijk wel heel benieuwd naar ben is hoe vaak de fietsers hier (en dan met name de MTB-rijders) nou echt op onverharde wegen rijden.
Ik fiets misschien maar 5% onverhard, maar ik ben er wel achter gekomen hoe noodzakelijk dat is toen ik iemand op bezoek had met een echte wielrenfiets. Géén onverhard was het devies en ik mocht de route uitzetten. Vrijwel niet te doen bleek dat hier in Zuid-Limburg; ik voelde me zwaar veroordeeld tot de wielrenroutes.
Op Walcheren waar ik ook wel veel gefietst heb moet je echter zoeken naar onverharde wegen. Een kennis liet me een tijd terug vol trots een stukje zien :lol:
Leon

Bijna nooit onverhard. Hooguit 5%.
Fiets alleen in Europa.
De smalle weggetjes die ik tegenkom blijken autovrij maar altijd verhard.
Een ouderwetsch Nederlands schelpenfietspad noem ik ook verhard.
In Oost Duitsland was het wel eens een paar uur honkerdebonk over een soort Stelcom platen.
Niet verontrustend.
Zelfs niet voor zeer dunbandige bepakte ligfietsen.
Vering, op en neer gaande zadelpennen, sturen met schokdemping en zware banden met crossprofiel vind ik een niet slim verbruik van mijn boterhammen.
37mm banden zijn voor mij dik genoeg.
IPV vering neem ik liever een lekker dik boek mee.
Slecht humeur veroorzaakt door weertype of wegdek zegt meer over mijn geestelijke conditie dan over het weer of de staat van het wegdek.
niko

Hey,

Ik rij vaak op het knooppuntennetwerk en dat is zo'n 25%-40% onverhard, ruw geschat in mijn streek. Omdat ik liefst ga rondrijden in de Ardennen op gewone wegen -meestal in slechte staat daar- kom ik toch lager uit. In de krokus heb ik ook het Luxemburgse netwerk ontdekt en dan is geweldig. Daar ga ik met pasen opnieuw naartoe. Dat is voor zover ik toen kon ondervinden weinig onverhard. Ik heb in de Eifel streek ook even de knooppuntjes gevolgd en dat was af en toe onverhard.
Percentueel is het zeer moeilijk te zeggen. Maar ik verkies een rustig weggetje boven een zeer goei baan. Tenzij ik de kortste weg moet gaan zoeken tussen vertrek- en eindpunt. Ik plan mijn reisjes meestal zo dat ik toch iedere keer een goei 100km moet afleggen en dan is het soms gewoon de kortste grote baan er naartoe.

Nert als bij Leon is het bij ons niet veel, maar wel heel belangrijk. Het is vaak de enige manier om een traject te rijden dat uit de buurt van het autoverkeer blijft. Wat heb je ervoor nodig? Eigenlijk geen vering, wel graag wat dikkere banden (ook op slecht asfalt erg fijn).
Een echte off road trektocht is natuurlijk heel wat anders. Dan zou ik denk ik de voorkeur geven aan een hardtail mtb. De Thorn Raven Catalyst is een interessant aanbod voor wie niet teveel bagage meeneemt (een lichte tourfiets van de mtb variant, met Rohloff naaf).
Wim

Ikzelf fiets inderdaad op een MTB, maar dat is vanwege het gecombineerde gebruik: hier in Nederland om mee door de bossen te crossen en op vakantie met dragers en tassen eraan.

Tja, hoe een verharde weg eruit ziet ligt wel zo’n beetje vast.

Maar een onverharde weg? De kwaliteit daarvan kan enorm variëren. Mijn eigen mening over onverharde wegen is dat als deze maar “hard” zijn ik er wel graag over fiets, een beetje stuiteren over de weg vindt ik niet erg. Maar als ze mul zijn, en je er dus in wegzakt, is voor mij de lol er wel snel af. Bovendien kost het met mul zand ontzettend veel tijd per kilometer.

En waarom op onverharde wegen fietsen? Omdat die zo rustig zijn en wellicht je brengen waar je anders niet komt. Ikzelf mijdt het ploegen door mul zand als de pest, en dat betekent vervolgens dus voor het overgrote deel rijden over asfalt.

Het hangt natuurlijk ook af van de locatie waar je fietst. In Afrika zul je er eerder op terecht komen dan in Europa of Noord Amerika.

In de landen waar ik tot dusver gefietst heb komt het percentage onverhard zeker niet boven de 5% uit.

Peter

Peter_K schreef:Tja, hoe een verharde weg eruit ziet ligt wel zo’n beetje vast.
Ik - en mijn fiets - fiets anders liever over een gemiddelde, zij het droge, onverharde weg hier in de buurt dan hier over de pasgelegde kasseien hier in de binnenstad, want dat is pas echt *****.
Kijk maar: http://www.fietsersbond.nl/urlsearchres ... type=popup :lol:
Nog *****er zijn de kasseien in West- en Oost Vlaanderen.
Leon

Leon schreef:
Peter_K schreef:Tja, hoe een verharde weg eruit ziet ligt wel zo’n beetje vast.
Ik - en mijn fiets - fiets anders liever over een gemiddelde, zij het droge, onverharde weg hier in de buurt dan hier over de pasgelegde kasseien hier in de binnenstad, want dat is pas echt *****.
Nog *****er zijn de kasseien in West- en Oost Vlaanderen.
Leon
Ach die kasseien liggen tenminste vast op hun plaats, ze zijn alleen nogal glad als ze nat zijn. Op de racefiets is het wel wat afzien op die dingen, maar op 2” mountainbike banden die niet te hard zijn opgepompt vindt ik ze zelf goed te doen hoor.

Peter

Bekijk de statistieken en over 50 jaar is er geen onverharde wegmeer te vinden in Nederland.

In 1980 was er ongeveer 15.000 kilometer onverharde wegen (bron: CBS). In 1996 was daar nog ongeveer 10.000 kilometer van over. Er verandert dus jaarlijks ongeveer 3% mooi off-road terrein in een lelijke asfaltweg. Als deze trend zich voortzet zal er in 2020 nog ongeveer 5.000 kilometer onverhard (niet zijnde bospaden dus) over zijn. Over 50 jaar misschien nog minder dan 2.000 kilometer. Natuurlijk nog redelijk veel, maar dusdanig versnipperd dat je ernaar op zoek moet.

Maar,voor alle off-road liefhebbers is er in het weekend van 20-22 april een off-road trektocht. Meer dan 60% onverhard tussen Utrecht en Apeldoorn. Zie de activiteitenkalender voor meer info.

Ik vind onverhard steeds leuker worden.

Woon in Brabant, en daar heb je nog vrij veel onverharde paden. Zowel in Midden-Brabant als ook beneden Eindhoven. Afgelopen weekend ook vrij veel onverhard In het Brabantse gefietst. Wat een blubber zeg! Maar wel leuk.

Wat Europa betreft (heb daarbuiten geen ervaring):
Als je kaarten hebt die gedetailleerde zijn dan Michelin, dan kun je in bepaalde delen van Frankrijk heel goed onverharde wegen vinden. Was in Bourgondie vorige zomer en onverhard fietsen is daar erg prettig!
In Slovenie en Engeland ook vrij veel onverhard gereden, en aankomende zomer op IJsland (als het doorgaat) zeker ook!

Helaas is de praktijk dat de meeste wegen, vooral in Nld, geasfalteerd zijn, vooral naarmate je richting de Randstad woont. En dus fiets ik in de praktijk meestal met een overdreven fiets met te brede banden op asfalt.

Zoals bekend ben ik groot liefhebber van onverhard fietsen. Sinds 1999 heb ik op al mijn fietsreizen zo veel mogelijk het onverharde opgezocht. Hoeveel je dan werkelijk onverhard rijd hangt erg van het land en je eigen voorbereiding (en lef) af.

Afrika
Ideaal continent voor onverhard fietsen, want je hoeft maar even van de hoofdweg af te gaan en je komt op de prachtigste wegen terecht. In Malawi zochten we steeds de secundaire wegen op. Die stonden vaak maar half op de kaart dus kwam het vaak op vragen naar het volgende wel op de kaart staande dorp aan om de weg te vinden. In Burkina Faso en Ghana was het iets lastiger omdat er minder doorgaande secondaire wegen waren. Maar een flink deel van het hoofdnet is ook onverhard dus het was genieten op prachtige rode wegen.

Himalaya en Andes
Veel mogelijkheden om onverharde bergpassen op te zoeken maar je moet het wel echt willen. In Ladakh wisselen het verharde en onverharde elkaar spontaan af omdat boven de 4000 veel weg kapot vriest. Van Lhasa naar Kathmandu vind je veel onverhard als je de zuidelijke weg neemt. In Peru kon je in de Cordillera Blanca kiezen tussen verharde en onverharde passen. De onverharde waren altijd veel mooier, ruiger, desolater en gaver dan de asfaltoversteken met alle toeristen. In Bolivia was er voldoende onverhard maar van zulke slechte kwaliteit dat het echt een flinke beproeving werd.

Nieuw Zeeland
Ik had goede hoop, maar de asfaltmachine staat er vreselijk aan. Veel op de kaart onverharde wegen waren inmiddels geasfalteerd. Alleen de lokale wegen zijn vaak onverhard, maar meestal niet doorgaand. Alleen via het beroemde MTB boek (kan even niet op de naam komen) was er met moeite soms nog wat onverhard te vinden

Europa
In Europa zul je altijd veel voorbereidingswerk moeten doen om echt langere stukken onverhard te kunnen fietsen. In de Domolieten fietsten we drie weken lang aan de hand van een Duitstalig MTB boek. Onvoorstelbaar mooie routes, maar altijd supersteil. In de Sierra Neveda kochten we een stapel wandelkaarten en konden 10 dagen lang grotendeels over steenslagwegen op de flanken van de Sierra Nevada fietsen. In Belgie, Frankrijk en Duitsland zoek ik meestal MTB routes op. Zweden is een waar paradijs om onverhard te fietsen. Het hele secondaire wegennet is onverhard en er zijn goede kaarten om te navigeren. Ik heb complete onverharde MTB boeken die de hele Alpen (van Frankrijk tot Slovenie) beslaan thuis liggen, klaar om maandenlang onverhard door de Alpen te touren.

Op al deze reizen geld dat hoewel we altijd het onverharde opzochten, je in het beste geval zo'n 50% (trektochten) tot 70% (MTB routes) van de kilometers ook echt onverhard fietst. Van de tijd is het meestal een groter deel, want wij komen onverhard vaak niet harder vooruit dan 10-12 km per uur. Dat maakt het ook wel lekker om soms wel weer even verhard wat kilometers te maken.

Ik kan het iedereen aanraden om onverhard te gaan. Je beleving is op een desolate onverharde weg midden in de natuur is compleet anders dan op asfalt. Vooral in Afrika maakt het echt het verschil tussen gewoon fietsen of een echte Afrika experience.

Nog een tip: begin vooral niet aan kids, want sinds 2004 is mijn off road leven wel wat ingewikkelder geworden: alleen op brede, redelijk effen paden wil de Burley kinderkar onverhard gaan. En het fietsen wordt dan compleet anders want ineens zoek je zelf alle kuilen op om te voorkomen dat de kinderkar te veel door de kuilen gaat!

Veel off road plezier.

Groeten,
Dennis

Daar kan ik natuurlijk nooit tegenop! :oops:

En die kids: die worden hard van onverhard...

In Italie ook zo nu en dan atb-routes gevolgd, maar ja zoals dat gaat daar dat lukte niet echt, want bewegwijzering was een raadsel

In Griekenland ook zo veel mogelijk de kleine wegen uitgezocht dus ook weleens onverhard. Maar meestal toch asfalt

Afgelopen zomer in Beieren heel veel onverhard want heel veel atb-routes gevolgd; hartstikke leuk! Maar soms wel tot gevolg dat we uren met de fiets omhoog aan het lopen/slepen waren...Dus spierpijn in de armen.

Ik krijg een ontzettende kick van onverhard beetje gevaarlijk afdalen, dat je net een beetje op het randje van controle verlies zit.
Zou eens moeten gaan downhillen
nee
Jeroen Kuijt schreef:Stijl
Heeeeeel stijl
Steil?

Groet,
Maurits