Fietsen in de Alpen van Savoie

Mag je niet eens meer stoppen op een parkeerplaats? Wat denken die fotografen wel...

Mooi weer, dus mooi uitzicht. Ik had twee keer dicht mist ;)
Even later ligt de tunnel al een heel stuk onder ons.

Afbeelding

Om twee uur staan we op de Col du Galibier. Er wordt druk geflaneerd, vooral door mannen met ruige baarden en motoren met lange knalpijpen. Op sommige motorjacks staat 'Rabouin Kidjalo'. Googelen op deze term leverde mij niks op, maar misschien moet je daarvoor wel op het dark web zijn...

Afbeelding

Het is dringen voor de borden die de col aangeven, maar het lukt ons uiteindelijk ook hier om met de zelfontspanner een fatsoenlijke colselfie te maken. Dat is wel iets meer werk dan de foto door iemand anders te laten nemen, maar levert meestal ook een beter en scherper beeld op.

Afbeelding

Niet iedereen gunt ons echter de anderhalve minuut die je nodig hebt om zo'n foto te maken. Terwijl wij wachten tot de zelfontspanner het van te voren ingestelde aantal van drie foto's heeft gemaakt, maakt een morsig mannetje luidkeels duidelijk dat wij uit zijn beeld moeten verdwijnen.

Afbeelding

Sommige mensen kijken op van het geschreeuw, anderen negeren het en staan al klaar om zelf op de foto te gaan. Corrie biedt aan om daarbij te assisteren.
"Ik ga die vervelende kerel nog even pesten", grijnst ze.

Afbeelding

De colschreeuwer springt nu echt uit zijn vel. We zwaaien vriendelijk terug en fietsen weer verder.

Afbeelding

Tijdens de afdaling passeren we een monument ter nagedachtenis van Henri Desgrange, die in 1903 als eerste de Tour de France organiseerde.

Afbeelding

We dalen snel af naar de Col du Lautaret, niet meer dan een driesprong op de D 1091 met wat horeca. Voor deze col hoeven we nu geen meter te klimmen omdat we van de Galibier komen. We volgen de D 1091 naar La Grave, waar we neerstrijken op Camping de la Meije, die genoemd is naar de gletsjer die erboven ligt.

Afbeelding

Dit is een camping waar we blij van worden. Veel ruimte, prima gras en volop schaduw. En bovendien een mooi uitzicht, winkels op loopafstand en geen motor te horen! We sluiten deze heugelijk dag af met een koud galibiertje.

Afbeelding

Wordt vervolgd
Zaterdag 29 juni 2019. Bergwandeling bij La Grave, 9 km

Afbeelding

Ook vandaag zal het weer erg warm worden. We hebben ontdekt dat de kabelbaan van La Grave nu al werkt. Daarmee kunnen we moeiteloos naar koelere hoogtes vluchten. Bovendien kunnen we dan nog een nacht langer op die fijne camping bivakkeren.
Eerst slapen we uit, dan gaan we rustig ontbijten. Tegen de tijd dat we het in de zon benauwd gaan krijgen, laten we ons met de kabelbaan naar een station op 2400 m hoogte brengen om te wandelen.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

We drinken koffie met een heerlijk stuk bosbessentaart in de Refuge Évariste Chancel. Die taart moet hier ter plekke zijn gebakken, want de route die wij van het kabelbaanstation naar de hut hebben gelopen, is alleen te voet af te leggen en andere routes naar de bewoonde wereld zijn niet beter. Of er moet hier onlangs een drone met een doos taarten zijn geland.

We lopen terug naar het station en nemen de kabelbaan naar het eindstation op 3200 m, waar we uitkijken over de Girosegletsjer. We kunnen hier nu zelfs de Mont Blanc zien, 100 km naar het noordnoordoosten.

Afbeelding

Afbeelding

Zelfs boven bij de gletsjer krijgen we het niet koud met slechts een t-shirt aan. De windstoppers kunnen in de rugzak blijven. Aan het eind van de middag nemen we de laatste kabelbaan terug naar La Grave, dat op 1460 m ligt en waar het minstens tien graden warmer is.

La Grave lijkt zo perfect voor een actieve rustdag tussen twee Alpencols. Toch is er vandaag een minpuntje: de geldautomaat is kapot. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Bij de alimentation in het dorp lukt het echter niet om met een bankpas of credit card te betalen en ook bij de boulangerie kun je alleen met cash terecht. De andere alimentation in het dorp, de Sherpa, is gesloten en ziet er ook niet uit of die ooit nog open zal gaan. Er is hier ook nog een postkantoor, maar dat is in het weekend gesloten en wekt sowieso niet de indruk dat er iets anders te vinden zal zijn dan door muizen en motten aangevreten postzegels, -zakken en stempels uit de vorige eeuw.
We hebben duidelijk een beginnersfout gemaakt door niet tijdig een reservevoorraad euroflappen ergens diep onderin een stuurtas te verstoppen. Ik concludeer dat we ons moeten redden met noodrantsoen en oud brood totdat we een functionerende geldautomaat hebben bereikt, hoogstwaarschijnlijk in Le Bourg d'Oisans. Corrie is optimistischer.
"Ik regel wel wat op de camping", zegt ze.
Teveel betalen met een kaart en daarvoor cash als wisselgeld terugkrijgen, lijkt in La Grave geen geaccepteerde methode te zijn om een kapotte flappentapper te omzeilen. Misschien is het in Frankrijk wel niet toegestaan. Ook bij de receptie van de camping wil men het niet.
Corrie maakt nu een rondje over de camping. Nogal wat campinggasten blijken hetzelfde probleem te hebben. De geldautomaat is al dagenlang kapot, zonder dat er iets aan gedaan wordt - afgezien van een gewapende agent, die een paar dagen bij de automaat op wacht heeft gestaan. Een echt Frans ritueel, dat wel.
Uiteindelijk treft Corrie een paar Nederlanders die vandaag nog in Le Bourg d'Oisans zijn geweest en daar een voorraad euro's hebben gepind. Zij kunnen wel even een paar tientjes missen, die Corrie ter plekke en voor hun ogen elektronisch overmaakt op hun bankrekening. Daar gaat ze tenminste van uit.

Wordt vervolgd
keesswart schreef:
vr 07 feb, 2020 17:38
Zij kunnen wel even een paar tientjes missen, die Corrie ter plekke en voor hun ogen elektronisch overmaakt op hun bankrekening. Daar gaat ze tenminste van uit.

Wordt vervolgd
Cliffhanger! Kunnen we je overhalen de volgende aflevering vanavond nog te plaatsen?

Carl
Zondag 30 juni 2019. Van La Grave naar Allemond, 41 km

Afbeelding

"O shit. Er is iets misgegaan met het overmaken van het geleende geld", zegt Corrie tijdens het ontbijt. Ze kijkt nog eens op haar smartphone.
"Het geld staat nog op onze rekening, maar ik kan niet meer achterhalen naar welke rekening het overgemaakt moest worden. Ik loop nog even naar die mensen. Ik hoop dat ze al wakker zijn."
"En, is het gelukt?"
, vraag ik even later.
"Er was nog niemand te bekennen. Ik ben in hun voortent geslopen en heb daar een briefje onder een steen geschoven, waarop staat hoe ze me kunnen bereiken."
Nu hopen we dat ze snel wat van zich laten horen. In een 'normale' vakantie zouden we ons vertrek even hebben uitgesteld, maar nu willen we om zeven uur al weg zijn om in de schaarse koele uren te kunnen fietsen.

We volgen de D 1091 nog 15 km heuvelafwaarts. Vlak voor de stuwdam bij Chambon slaan we rechtsaf een weg in die meteen steil omhoog naar de Col de la Sarenne leidt. Stapvoets en zwetend fietsen we nog door de eerste bocht, dan staan we ineens stil. Ik voel nu al lood in mijn benen en Corrie is al buiten adem. Willen we vandaag echt wel een col op? Het antwoord is nee. We keren terug en fietsen naar de stuwdam.

Afbeelding

Om bij Allemond uit te komen, waar de laatste camping voor de Col du Glandon is, hoeven we ook helemaal niet de Sarenne over. We kunnen ook in het dal blijven en de D 1091 volgen naar Le Bourg d'Oisans. De Sarenne hebben we al eens gefietst, de andere kant op vanuit Alpe d'Huez (zie dit verslag). Toen was het oktober en vast mooier dan nu; in ieder geval aangenamer qua temperatuur.
We keren om en genieten nog wat langer van de zwaartekracht. In Le Bourg d'Oisans vinden we een geldautomaat en een goed gesorteerde fietsenwinkel waar ik een paar rollen zelfklevend velglint in de gewenste dikte aanschaf.
"Door het hete weer zijn er veel problemen met velglinten en binnenbanden", bevestigt de fietsenmaker.

Dan gaan we uitgebreid koffie drinken in het levendige dorp. Gelegen aan het begin van de weg naar Alpe d'Huez en op fietsafstand van zes valleien en een stuk of wat cols, is Le Bourg d'Oisans in de zomer een basiskamp voor wielrenners, mountainbikers en alles wat hier uit de bocht van de D 1091 vliegt.

Afbeelding

Na Le Bourg d'Oisans kunnen we de steeds drukkere D 1091 verlaten en volgen we een voie verte langs het verkoelende water van de Romanche.

Afbeelding

Al om half twaalf melden we ons bij camping 'Le Grand Calme' bij Allemond, die zijn naam eer aan doet. We stoppen flesjes bier en frisdrank in een kanozak en koelen die in een beekje dat dwars over de camping stroomt. We wassen onze kleren weer eens en brengen een paar uur liggend en lezend in de schaduw door.

Afbeelding

Aan het eind van de middag zoeken we verderop in het dorp een terras op, waar even later een groep racefietsers uit Nederland neerstrijkt, die hier blijkbaar aan het trainen zijn. Aan een tafeltje naast ons voeren twee mannen een gesprek.
"Vandaag was het best wel afzien. Dan merk ik dat ik al dik in de vijftig ben", zegt de een, nog zichtbaar afgepijgerd.
"Ach, ik vond het wel lekker gaan", zegt de ander, die nog wat ouder moet zijn maar er heel ontspannen bijzit.
"Maar u bent vast ook niet meer zo jong", vervolgt de ander.
"Ik ben nu 76. Vroeger heb ik veel op zee gezeild en nu fiets ik graag nog wat cols over."
Corrie blijft het gesprek volgen, pakt haar smartphone en zoekt iets op.
"Dat moet Dirk Nauta zijn", zegt ze. "Een heel ervaren zeezeiler."
Ze laat een foto van hem zien. Ik kijk nog even naar het andere tafeltje en zie de gelijkenis.
"Die fietst vast nog wel een tijdje door, zonder trapondersteuning."

Het schemert al wanneer twee fietsers op het veldje tegenover onze tent arriveren. Het is een vader met zijn zoon. Vanmiddag kwamen ze hier aan vanuit Nederland en hebben ze gelijk een proefrondje gefietst.
"Dan ben je dus niet in topvorm", zegt de vader. "Maar mijn zoon laat zich niet tegenhouden. Die wil, zodra hij uit de wagen gestapt is, gelijk de berg opfietsen. Dat lukte ook nog, maar in de afdaling ging het mis. Hij zag te laat dat er iets op de weg lag. Met die banden van jullie kun je rustig over een steentje rijden, maar met dunne racebandjes kunnen een paar dennenappels op de weg al een valpartij opleveren. Hij kon niet meer uitwijken en maakte een schuiver. Nu is hij aan een kant flink toegetakeld."
De jongen heeft zijn shirt uitgetrokken en zit onder het bloed. Corrie wil met haar medische achtergrond wel even naar zijn verwondingen kijken. Ik zit al in de tent en vis ons EHBO-setje uit een fietstas.
Corrie wacht buiten met de vader tot de jongen terugkomt uit de douche. Inmiddels wemelt het er van de muggen, die blijkbaar op het bloed zijn afgekomen.
"Ik heb extra lang gedoucht om alles goed schoon te krijgen", vertelt de jongen als hij weer terug is aan zijn vader en Corrie, die inmiddels lekgestoken zijn door de muggen.
Met betadinezalf en verband behandelt Corrie de wonden.
"Het zijn grote schaafwonden", zegt ze. "Ik denk dat hechtingen niet nodig zullen zijn."
"Het had erger gekund, maar de komende dagen zal hij die blessures wel gaan voelen. Als ik hem was, ging ik voorlopig maar niet fietsen", zegt Corrie later in de tent.

Wordt vervolgd
Ik krijg zin om dit jaar weer een fietsvakantie in Frankrijk te doen. Jouw schuld.
Je bent niet de enige.
Maandag 1 juli 2019. Van Allemond naar St-Martin-sur-la-Chambre, 54 km

Afbeelding

Na twee dagen met een laag fietsgehalte gaat nu de beuk erin. Op naar de Col du Glandon! Om kwart over acht hebben we op een hoogte van 1020 m al 300 m geklommen. Diep onder ons zien we de kerk van Oz nog liggen.

Afbeelding

Een half uur later en 230 m hoger bereiken we Le Rivier d'Allemont, het laatste dorpje voor de col. We hebben er dan al een derde van de klim opzitten en er is een bar-crêperie. Tijd voor koffie! 'Bikes here please', staat in modern Frans op een keurig bordje aan de overkant van de weg. Met 'bikes' lijken hier echt fietsen bedoeld te worden, want motoren horen we vandaag heel weinig, maar racefietsers en mountainbikers zien we volop.

Afbeelding

Kort na de koffie komen we dichtbij de 1300 m hoogtelijn, maar helaas daalt de weg dan 100 m om vervolgens weer flink te stijgen. Ook raken we de schaduw van het bos kwijt, terwijl de zon ook vandaag weer hyperactief is. Als troost hebben we wel een mooi uitzicht.

Afbeelding

De laatste kilometers voor de col zijn zwaar door de hitte en het gebrek aan serieuze bochten, waardoor we wel een uur lang niet alleen de col zien liggen, maar ook de lange weg ernaartoe. Het venijn zit in de staart: als we bijna op 1800 m zijn, gaat de weg weer 60 m omlaag.

Afbeelding

Net onder de col is een terras met schaduw, ice tea en chips. Daar komt een andere fietser naar ons toe. Het blijkt Shane te zijn, die hier de jaarlijkse monstertocht 'La Marmotte' aan het verkennen is. Hij had mijn M-gineering gespot!

Om kwart voor drie zijn we dan eindelijk helemaal boven op onze laagste - maar zeker niet de lichtste - Alpencol van deze zomer. En op deze rustige col hoeven we geen nummertje te trekken voor een colselfie.

Afbeelding

Als we vandaag per se boven de 2000 m hadden willen komen, hadden we nog 3 km door kunnen fietsen naar de Col de la Croix de Fer. Daar zijn we in 2011 geweest op een schitterende dag in oktober, zoals de volgende foto laat zien.

Afbeelding

De herinnering aan die mooie herfstdag is moeilijk te overtreffen, dus beginnen we nu liever gelijk aan de afdaling We doen onze helmen op en Corrie trekt zelfs haar windstopper aan; die zal ze al snel weer uittrekken, lang voordat we de ovenhete Maurienne bereiken.

Afbeelding

Na 11 km en 800 m dalen lassen we een pauze in. De snel stijgende temperatuur speelt ons parten. Gisteravond op de camping beseften we nog hoe alert je moet blijven in een steile en bochtige afdaling. We stoppen bij een bankje in de schaduw van een boom om weer wat te drinken en een korte siësta in te lassen. Even later hoor ik een zachte plof. Ik draai me om en zie Corrie op de grond liggen. Verbaasd krabbelt ze weer op. Ze was in slaap gevallen en van het smalle bankje afgegleden.

Afbeelding

We fietsen weer verder bergafwaarts. Na 4 km begint mijn fiets te zwabberen. De voorband loopt leeg en in een afdaling is dat geen feest. Ik maak een noodstop, roep naar Corrie dat ik een lekke band heb en ga de band inspecteren. Er zit een gaatje aan de kant van het velglint. De velg is erg warm, maar nog wel aan te raken. Het is weer zo'n extra light binnenband, net als bij de afdaling van de Iseran. Ik plak de band en pomp hem weer op. Ik hoop dat die het nog even uithoudt tot we op de camping zijn.
Mijn hoop is ijdel. Tien minuten later loopt de voorband opnieuw leeg, net als ik met 30 km/uur door een scherpe bocht ga. Ik maak weer een noodstop en loop met de fiets naar een oprit in de schaduw, waar ik de binnenband en het velglint vervang. Gelukkig hebben we dat sinds gisteren weer bij ons.

Inmiddels zijn we weer in de bewoonde wereld. In een grote supermarkt genieten we van de koelte. We fietsen naar camping 'Le Bois Joli' bij St. Martin sur la Chambre. Daar worden we uiterst vriendelijk ontvangen en naar een kampeerplek in het bos gestuurd, met alle plussen en minnen die bij zo'n bos horen: wel veel schaduw, maar weinig wind, geen gras en veel insecten. Een ander nadeel van zo'n boscamping ondervinden we later op de avond, wanneer een hevig onweer losbarst: afbrekende takken. Vlak voordat de hel losbarst, vluchten we naar de receptie. Het gebouw is al dicht, maar onder een afdak en tegen een muur hebben we nog enige beschutting tegen rukwinden, hagelstenen en rondvliegende projectielen, zoals het terrasmeubilair.
Het noodweer duurt hier niet lang. Wanneer we terugkeren bij de tent en de fietsen, blijkt alles nog overeind te staan. We hebben geluk gehad.

Wordt vervolgd
Ik heb anders dan anders deze zomer in Italië ook wel wat teveel lekke banden gehad. Ik had Schwalbe xxlight binnenbanden en de alu ventielen lekten een paar keer. Verder enkele gewone lekke banden gehad, misschien omdat ik wel wat al te kwetsbare buitenbanden had (Compass Rat Trap Pass). Maar eerder heb ik daar nooit problemen mee gehad. Misschien was het het hete weer, misschien de rommel op de wegen, wie zal het zeggen. Lastig was het wel.
Mooie herinneringen die terugkomen.
We hebben de Glandon in 2015 gedaan, zonder bagage. Mooie col, niet de zwaarste, maar mentaal word je wel een beetje op de proef gesteld, met die plotse afdaling van 100 meter die je best kunt missen, en dat inderdaad eindeloos lijkende stuk naar de eigenlijke col. Met de temperaturen die jullie hadden - en mét bagage - moet dat flink doorbijten geweest zijn.
De 3 kilometer naar de Croix de Fer waren daarna een makkie.
Op de Glandon was het feest, ik denk omdat de TdF er in 2015 voorbij zou komen. Tientallen woonwagens, geanimeerd publiek dat geen gebrek aan pilsjes had.
Dinsdag 2 juli 2019. Trein: van St-Martin-sur-la-Chambre naar St-Pierre-d'Albigny
+ fietsen: van St-Pierre-d'Albigny naar Albertville, 32 km


Afbeelding

Volgens plan zouden we vandaag over de Col de la Madeleine fietsen. Gisteravond hebben we al besloten om het wat rustiger aan te doen. We voelen de tocht van gisteren nog in onze benen. Ook heeft het noodweer van de afgelopen nacht niet een einde aan de hittegolf gemaakt. Het blijft de komende dagen heet; weliswaar met iets lagere temperaturen (30 tot 35 graden in plaats van 35 plus), maar met een hogere vochtigheidsgraad, dus broeierig weer met heiïge uitzichten.
Vandaag dus geen col, maar in het bloedhete dal van Maurienne gaan we ons ook niet vermaken. Liever nemen we de trein naar Albertville, om daar de middag in koele kerken en musea door te brengen.

We staan vandaag niet om half zes op, nemen alle tijd voor het ontbijt en fietsen dan naar het station. In de trein zijn de drie fietshaken al bezet, dus zetten we onze fietsen aan de overzijde van het gangpad. Zelf nestelen we ons op de klapstoeltjes tussen de fietsen in, omdat dit maar een korte rit is. Aan zitplaatsen is in deze trein overigens geen gebrek, wel aan fietsplekken.

Afbeelding

Een kwartier later stappen we weer uit in St-Pierre-d'Albigny, waar we over willen stappen op een trein naar Albertville. Ik kijk op het display en zie dat bij elke trein die vanmiddag naar Albertville zou moeten gaan, de mededeling 'supprimé' is toegevoegd. Vermoedelijk zijn er vannacht ergens bomen op de rails gevallen. Merde!

Gelukkig zijn we volgens de OpenFietsMap vlakbij een 'zone industrielle' met een Intermarché. Daar nestelen we ons in de koffiehoek en stippelen we een fietsroute naar Albertville uit. De opties lijken beperkt: ten noorden van de Isère langs de D 201, die vast niet heel rustig is en ook nog aardig op en neer gaat, of ten zuiden van de Isère over de vast niet minder drukke D 102 en D 925. Een beetje inzoomen laat nog een andere optie zien: een grindpad dat ligt ingeklemd tussen de A43/A430 en de Isère en uitkomt op een voie verte naar Albertville. Gegarandeerd vlak en ook nog langs een verkoelende rivier. Opeens hebben we weer zin om te fietsen!

Het grindpad langs de Isère hebben we snel gevonden. De eerste 500 m is het prima te fietsen. Daarna is het pad een paar honder meter opgeslokt door de A43 en vervangen door een corridor van beton. Door het noodweer van de afgelopen nacht ligt dit nu vol afgebroken boomtakken, die we stuk voor stuk verwijderen.

Afbeelding

Waar de A43 iets verder van de rivier ligt, komt het grindpad weer tevoorschijn. Ook hier is nog geen opruimploeg voorbijgekomen om geknakte boomtakken van het pad te verwijderen. Met vereende krachten banen we ons een weg door deze jungle.

Afbeelding

Soms ligt er zelfs een complete boom over de weg. Met enige moeite lukt het ons om erlangs te komen. Uiteindelijk doen we twee uur over 10 km met een dozijn barrières. Het is weer eens wat anders dan over een col fietsen...

Afbeelding

Daarna rijden we 5 km over de D 925, die hier heel rustig is. Vanaf St-Hélène-sur-Isère volgen we een fietsroute naar Albertville, die daar aansluit op de voie verte naar Annecy, waar we twee weken terug al overheen zijn gefietst. Nu stoppen we bij de camping municipal van Albertville, met verse frieten, koude dranken en goed telefoonbereik. Hier krijgen we eindelijk een berichtje van de mensen van wie we in La Grave wat geld hadden geleend. Ditmaal lukt Corries poging om het bedrag naar hun bankrekening over te maken.

Woensdag 3 juli 2019. Van Albertville naar Beaufort, 32 km

Afbeelding

We rijden even de binnenstad van Albertville in om brood en koffiebroodjes te halen. Daarna klimmen we gelijk over een stille weg omhoog. De D 925, waar af en toe grote vrachtwagens langskomen, proberen we zo lang mogelijk te vermijden door nog een stuk over bospaden te gaan. Later volgen we een stille asfaltweg parallel aan de D 925.

Afbeelding

Vroeg in de middag bereiken we Villard-sur-Doron, waar een Intermarché is met een tankstation en een Frans fenomeen dat ik de laatste jaren wel vaker heb gezien: een buitenwasserette. Die hebben we nu niet nodig, omdat er zo dadelijk op de camping ook wasmachines zijn.

Afbeelding

De camping van Beaufort kennen we nog van een paar weken terug. We wassen onze kleren en maken een rondje door het dorp. Wanneer we weer terug zijn op de camping, is de was droog en komt een onweerslucht snel onze kant op. Wanneer de eerste spetters vallen, vluchten we met een zak chips en een fles met een een lokaal brouwsel naar een grote partytent. Daar raak ik in gesprek met een Zwitserse fietser, die net begonnen is aan zijn tocht naar de Middellandse Zee. Ik vertel hem dat wij ook zo'n plan hadden, maar voor de terugweg geen doorgaande trein konden vinden.
"Dat is voor mij ook steeds meer een probleem geworden", zegt de Zwitser. "Terwijl ik toch in het hart van Europa woon. Enkele jaren terug kon ik met de nachttrein nog snel en makkelijk naar Nederland, Italië en zelfs Portugal reizen."

Wordt vervolgd
Donderdag 4 juli 2019. Van Beaufort naar St-Gervais-les-Bains, 40 km

Afbeelding

Na een half uur klimmen kijken we uit over Beaufort in de richting van Arêches, waar we enkele weken terug fietsten. Toen begonnen we aan de eerste serieuze col van deze tocht, de Cormet d'Arêches. Nu zijn we op weg naar de laatste, de Col du Joly.

Afbeelding

Hauteluce, dat nu nog boven ons ligt, laten we links liggen. In dit gebied zien we nog veel fraaie huizen en boerderijen. Niet van die brutalistische wintersportparadijzen, die je in Frankrijk ook veel ziet.

Afbeelding

De eerste 500 klimmeters gaan zoals gewoonlijk prima. Daarna, vanaf 1200 m hoogte, wordt het steiler en warmer. Corrie, die op asfalt sneller klimt dan ik (op grind gaat ze eerder lopen), wordt dan een roze stip aan de horizon...

Afbeelding

...totdat ze in een bocht met haar camera in de aanslag staat...

Afbeelding

...of een plekje in de berm heeft gevonden.

Afbeelding

Tegen half drie zijn zijn we boven, op de plek waar het asfalt overgaat in grind. Dankzij dat grind is dit geen doorgaande weg en is het helemaal niet druk op de Col du Joly. We zien ook geen colbordje, maar hebben wel een fantastisch uitzicht op de Mont Blanc. Dus maken we hier onze mooiste colselfie.

Afbeelding

De afdaling van de Joly is best wel een uitdaging. De weg is dermate slecht en steil - soms kilometers lang rond de 15% - dat Corrie het grootste deel lopend doet. Ook ik stap op de steilste stukken af en ben al lang blij dat we hier niet omhoog hoeven te fietsen.

Afbeelding

Afbeelding

Wanneer een tiener ons op een mountainbike voorbijscheurt, besef ik dat wij dat ook met dikkere banden, schijfremmen en zonder bagage niet na zouden doen. Wij zijn hier voor het eerst en verkennen de weg op onze manier, zonder adrenalinekick en jeugdige overmoed.
De gps-data liegen er niet om: over deze 7,6 km lange en 780 m diepe afdaling doen we anderhalf uur, inclusief een bankpauze van een kwartier! We hadden hier ook de skilift kunnen nemen.

Afbeelding

De laatste 7 km gaan van een leien dakje. Met 40 km/uur zoeven we naar de camping van Saint Gervais les Bains. Daar vinden we een prachtige plek voor onze tent, waar we de wolken rond de Mont Blanc langzaam op zien trekken tot we de hele berg kunnen aanschouwen in het zachtgele licht van de avondzon.

Afbeelding

Wordt vervolgd
keesswart schreef:
di 11 feb, 2020 17:40
Afbeelding

De afdaling van de Joly is best wel een uitdaging. De weg is dermate slecht en steil - soms kilometers lang rond de 15% - dat Corrie het grootste deel lopend doet.
Terwijl ze toch bovenaan nog zei: "'t Is maar zó'n heuveltje..." :wink:

Carl
Vrijdag 5 juli 2019. Fietsen: van camping naar station St-Gervais-les-Bains, 7 km
+ trein: van St-Gervais-les-Bains naar Evian-les-Bains
+ boot: van Evian-les-Bains naar Lausanne


Afbeelding

We fietsen nog een klein stukje naar het station van Saint Gervais les Bains. Tegenover het SNCF-station is een stationnetje voor het bergtreintje dat tot halverwege de top van de Mont Blanc rijdt.

Afbeelding

We nemen de trein naar Annemasse, waar we overstappen op een trein naar Evian les Bains. Dit kuuroord heeft betere tijden gekend, maar heeft nog altijd enkele sfeervolle plekken.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Tegen de avond steken we met een veerboot het Meer van Genève over naar Zwitserland.

Afbeelding

In Lausanne fietsen we weer naar de stadscamping, waar we drie weken terug ook al waren. Het is er nu drukker, maar het lukt nog steeds om een ruime plek voor onze tent te vinden buiten het hutjemutjeveld voor de vaste gasten

Afbeelding

Het campingrestaurant heeft een shabby terras, waar een andere beheerder iets moois van zou kunnen maken. Nu is hier van het meer weinig te zien, klinkt er irritante muziek en wordt er door een aantal gasten stevig gepaft. Gelukkig kunnen we er pizza's afhalen, die we mee kunnen nemen naar het nabijgelegen stadspark, met uitzicht over het meer op de bergen waar we de afgelopen weken hebben gefietst.

Afbeelding


Zaterdag 6 juli 2019. Per trein naar Düsseldorf

We boemelen eerst naar Bern en nemen dan een rechtstreekse Eurocity naar Düsseldorf. Helaas heeft deze trein geen stiltecoupé en is het erg druk. Dat hadden we al een beetje voorzien. Daarom hebben we nog een dag over om thuis te komen, zodat we deze avond heel relaxed in Düsseldorf kunnen blijven.

Zondag 7 juli 2019. Fietsen: van Düsseldorf naar Rheinhausen
+ trein: van Rheinhausen naar Leiden


Het is prima fietsweer en we willen niet direct weer in een trein stappen. We rijden een paar uur over rustige wegen en paden langs de Rijn, maar merken goed dat dit de rafelrand van een verstedelijkt en industrieel gebied is. Het landschap is vaak een rommeltje, met zand- en grindgroeves en vervallen fabrieksterreinen, daarbuiten soms weer erg aangeharkt. We krijgen gelijk heimwee naar de bergen van Savoie en stappen vroeg in de middag in een trein die in de richting van de Nederlandse grens rijdt.
In Mönchen-Gladbach stappen we over op de boemel naar Venlo, die zich snel vult met kooptoeristen. Vanaf Venlo is alles routine. Tegen het eind van de middag zijn we weer thuis.

Einde
Kees,

Dank. Mooi.
Dank je voor dit mooie en inspirerende verslag :D
Hè,

Jammer dat het alweer afgelopen is.
Hartelijk dank, Kees en Corrie, dat we bij jullie achterop mochten! Ik heb ervan genoten.

Groetjes,

Carl