Verslag wintertrektocht jan. 2009

In het laatste volle weekend van januari vindt de wintertrektocht plaats. Een groep van 20 Wereldfietsers gaat dapper de strijd aan met de elementen. Marco Geurts en Koert Schouten doen verslag.

Wintertrektocht 2009

Vrijdag 23 januari. Bij het aanschouwen van de buienradar zakt de moed me in schoenen. Donkerblauwe fronten met felrode kernen bewegen onafgebroken over het beeldscherm. Niks geen vriendelijk sneeuwtapijtje bij windstil licht vriezend weer, waar ik zo op gehoopt had. Harde noordwesten wind en intensieve regenbuien staan voor deze dag op het menu. Onwillekeurig denk ik terug aan de wintertrektocht van vorig jaar. Maar ook toen konden storm en regen de pret niet drukken.

Op station Zwolle verzamelt zich een groep van zo’n twintig enthousiaste Wereldfietsers. Het is zowaar droog en de wind valt reuze mee. In opperste wijsheid besluiten we de route toch enigszins in te korten om vóór het donker ‘binnen’ te kunnen zijn. Langs het spoorlijntje naar Kampen zoeken we een weg de stad uit. Vanaf Veecaten volgen we de IJsseldijk.

De brede rivier glinstert tussen de brede uiterwaarden waar duizenden Rotganzen foerageren. Een enkel binnenvaartschip vaart ons tegemoet. Onze banden zingen wanneer we de veeroosters oversteken die de schapen binnen de perken moeten houden. Door de vele regen van de afgelopen dagen vormen hun vachten dikke klitten. Via de IJsselbrug fietsen we het gezellige centrum van Kampen binnen waar we een eerste warme chocolademelk met appeltaart scoren.

Wanneer we hierna weer verder trekken valt er een ijzige miezerregen die al snel overgaat in een langdurige plensbui. We hijsen ons in onze regenpakken en fietsen gelaten langs het Kattendiep en het Vossemeer. Het fietspad over de voormalige zeedijk blijkt afgesloten; vermoedelijk vanwege de vele vogels die hier overwinteren. Maar terugrijden is voor Wereldfietsers geen optie.

Schuldbewust volgen we de dijk naar Roggebotsluis. De lege schelpen van de zoetwatermossels kraken onder onze banden. De natuur neemt wraak met een lekke band wanneer een schelpenscherf zich dwars door de brekerlaag van de buitenband boort. Bij Roggebotsluis rijden we Flevoland in en koersen via de bospaden van het Revebos en de Abbert op de camping aan waar we deze nacht ons kamp zullen opslaan. Midden in het bos versperren onverwacht de hekken van een enorme bouwput ons de weg. Hier verrijst volgens een groot bord de Hanzespoorlijn tussen Lelystad en Zwolle.

Via een omweg bereiken we de camping en in de avondschemering zetten we snel onze tentjes op. Gezelligheid is troef wanneer we in de kantine gezamenlijk Anita’s boerenkool met worst bereiden. Glühwein en andere spiritualia verhogen de feestvreugde. Verzadigd zoeken we onze tentjes op. 

Zaterdag 24 januari. De volgende ochtend is het koud maar wanneer de nevel opgetrokken is straalt een winterzon aan een strakblauwe lucht. We fietsen via Elburg en het prachtige landgoed Zwaluwenburg naar station ’t Harde waar zich nog een tiental Wereldfietsers bij ons voegt. We maken een verdeling in een ‘snelle groep’ en een ‘terrassengroep’. De Weesberg blijkt een heuse kuitenbijter en de snelle groep werpt zich er op als een stel bezetenen. Door de zwaar zuigende zandpaden wordt de groep al snel uiteengeslagen.

Dankzij de mobiele telefoon weet men zich weer te hergroeperen. In een restaurantje wordt met smart een warm bakkie vocht en flink wat gebak besteld. Verder gaat het hierna over de lege schelpenpaden van de Elspeetse heide, het Speulderveld en het Stroese Zand richting Stroe, waar we ons kamp voor de tweede nacht zullen opslaan. Een gesneuvelde beuk in het Speulderbos verschaft ons onderweg een prima picknickplaats.

Aan het eind van de middag bereiken we de camping waar de bazin ons vergast op een voortreffelijke en overvloedige maaltijd. Wij ruimen het veld voor de Bingo-gasten en zetten de avond voort in een gezellig cafeetje in het dorp. Wanneer we later bij onze tenten terugkeren, vriest het en staat het ijs op onze tenten. Voor menigeen zal het een koud nachtje worden.

Zondag 25 januari. Na het nemen van een groepsfoto fietsen we de volgende ochtend via het Kootwijker en Harskampse Zand en de Planken Wambuis naar Mossel. Maar het etablissement blijkt, tot verdiet van de ‘koffie met appeltaart addicten’, gesloten. Geen nood; een luttele 5 kilometer verder, bij de Ginkel, wordt de meute in een idyllisch restaurantje gelaafd en kunnen de handen en voeten bij een houtvuurtje worden opgewarmd. Over de Doorwerthse Heide en de Bakenberg rijden we naar Arnhem; het eindpunt van weer een zeer geslaagde wintertrektocht.